Kristal Mağara ve Dostluk Anahtarı Efsaneye göre, Pırıltı Dağları’nın en derin yerinde, duvarları saf elmastan ve zümrütten yapılmış devasa bir “Kristal Mağara” vardı. Bu mağaranın içinde, ormana sonsuz bereket getiren “Yaşam Pınarı” akardı. Ancak bir gün mağaranın kapısı ağır bir büyüyle kapandı. Kapının üzerinde şu sözler yazılıydı: “Bu kapı altınla değil, gümüşle değil; ancak iki zıt kalbin aynı ritimle atmasıyla açılır.”
Ormanda birbirine hiç benzemeyen iki canlı vardı: Kurnaz Tilki Tarık ve utangaç Tavşan Tonton. Tarık hep en hızlı kendisinin olduğunu düşünür, Tonton ise Tarık’tan korkup hep saklanırdı. Ancak ormanda kuraklık başlayınca, bilge baykuş onları yanına çağırdı. “Sadece siz,” dedi baykuş, “eğer birlikte giderseniz mağarayı açabilirsiniz.”
Tarık ve Tonton, istemeye istemeye yola koyuldular. Mağaranın girişine vardıklarında ilk engelle karşılaştılar: “Ayna Koridoru”. Bu koridorda yürürken, her ayna bir korkuyu gösteriyordu. Tarık, yalnız kalmaktan korktuğunu gördü; Tonton ise karanlıktan. Tarık, Tonton’un titrediğini görünce durdu. “Korkma,” dedi, “kuyruğumun sıcaklığına tutun.” İlk defa bir tilki, bir tavşana yardım ediyordu.
Koridorun sonunda dev bir uçurum vardı. Üzerinde sadece incecik bir kristal köprü duruyordu. Köprü o kadar hassastı ki, eğer üzerine aynı anda ve aynı hızda basmazlarsa kırılacaktı. Tarık, “Tonton, bana güven. Sol-sağ-sol… Adımlarımızı birleştirelim,” dedi. El ele, ya da daha doğrusu pati patiye verdiler. Tonton’un kalbi küt küt atıyordu, Tarık’ınki de öyle. Köprünün ortasına geldiklerinde kalplerinin ritmi aynı hıza ulaştı. Korku gitmiş, yerini güven almıştı.
Mağaranın kapısına ulaştıklarında, bir anahtar deliği olmadığını gördüler. Sadece iki adet el izi vardı. Biri bir tilki patisine, diğeri bir tavşan patisine uygundu. Aynı anda patilerini yerleştirdiler. O an, mağaranın içinde muazzam bir ışık patladı. Kapı yavaşça açıldı ve içeriden mis gibi bir su kokusu yayıldı.
Kristal Mağara’nın içindeki Yaşam Pınarı yeniden akmaya başladı. Ama en büyük hazine su değildi. Tarık ve Tonton, birbirlerine baktılar. Artık biri kurnaz, diğeri korkak değildi; onlar “Dostluk Anahtarı”nın iki yarısıydı. Ormana döndüklerinde herkese şunu anlattılar: En sert kapıları bile açan şey, farklılıklarımıza rağmen bir olmayı başarabilmektir. O günden sonra tilkiler ve tavşanlar, o efsanevi yolculuğun hatırına birbirlerine hep saygı duydular.
